Bilenler biliyordur, uzunca bir Hindistan seferinden yeni döndüm. Hazır bu seyahatin anıları tazeyken ve madde bağımlısı’nı iyice boşlamışken fırsatı değerlendirip, şöyle güzel bir maddeleme yapayım dedim., Bu sefer bir de değişiklik var, fotoğraflar oradan buradan toplama değil, ben ve arkadaşlarımdan…

Hindistan için, ya aşık olursun, ya nefret edersin derler. Ben ikisinin de dışında kaldım açıkçası, nefret kesinlikle etmedim. Aşık olmadıysam da sevdim, şaşırdım… Her ne olursa olsun, herkesin hayatta mutlaka en az bir kez görmesi gereken bir yer olduğunu düşünüyorum. İnsan başka hiçbir yerde göremeyeceği şeyleri görüyor, ufku açılıyor, vizyonu başka hiçbir memleketin yapamayacağı kadar genişliyor Hindistan’da. Adeta başka bir gezegen zira orası, hiçbir yere benzemiyor, ne olduğunu şaşırıyorsun. Bambaşka bir yaşam… Tayland’dı, Kazakistan’dı, Avrupa’ydı, hiçbiri Hindistan kadar şaşırtmadı beni açıkçası. Hindistan ile ilgili duyduğum en güzel benzetme ise, orada burada gördüğüm posterlerdeki slogandı sanırım: The amazing circus called India. Öyle vallahi, sirk gibi bir yer kesinlikle. Renkli, zengin, fakir, çılgın, üzücü, mutlu, garip, şaşırtıcı, güldüren, ağlatan bir acaip gezegen. Dediğim gibi, herkesin seveceğini garanti edemem ama herkesin bir şeyler öğreneceğini garanti edebilirim. Herkese göre olmayan ama bence herkesin bir kere görmesi gereken bir yer yani.

Şimdi bu acaip memlekette bence yapılmazsa olmaz denilecek aktivitelere bir bakalım, bakalım. Buyursunlar…

20. Yoga – Ayurveda olayları
Hindistan denince ilk akla gelen şey olan Yoga, listemizde son sırada. Neden? Çünkü bence must değil. Evet her yerde yoga var, ama zannedildiği gibi de sokaklar yoga yapan Hint Fakirleriyle dolu değil. Yoga daha çok, beyaz turistlerin yaptığı bir şey hatta. Yoga merkezleri gırla evet, içleri de turist dolu. Gidip bir hafta kalıp, yoga yapıp, dönüyorlar sanırım. Bilmiyorum. Ben yapmadım, vaktim olmadı, olsa bir kere yapardım yapmış olmak için. Yapmadım, bence çok bir şey kaybettirmedi. Lakin ayurvedic masajı denedim, çok da memnun kaldım. Vücudun her bölgesi için farklı kokulu yağlarla yapılan, orta sertlikte bir masaj… Ayurveda merkezleri çok zaten, bir de ayurvedic doctor oluyor oralarda, size sorunlarınıza ve ihtiyaçlarınıza göre masajlar öneriyor falan filan. Yogadan daha bir olmazsa olmaz bence bu. Siz bilirsiniz tabii.

19. Otobüs
Şehir içi otobüsler, bir de şehirler arası otobüsler diye ayırmak gerek bu maddeyi. Şehiriçinde otobüsler yaygın. Genellikle çoğu eski ve tıngır mıngır…. Ama eğer neyin nereye gittiğini çözebilirseniz binip, halka karışmak eğlenceli. Kadınlar öne oturuyor, adamlar yabancı kadınların yanına oturmuyor ve kadınlara yer veriliyor. Cam baca açık, püfür püfür gidiyorsunuz işte sallana sallana.

Şehirlerarası otobüse gelirsek, her ne kadar Hindistan’da çok tavsiye edilen bir taşıma biçimi olmasa da, bence denemeye değer. Şehirlerarası mesafeler uzun, tren bileti her zaman bulunamıyor, bu anlamda otobüs, uçaktan ucuz, daha renkli bir alternatif olarak karşımıza çıkabiliyor. Mesafeler uzun olduğundan olacak, yataklı otobüs diye bir konsept var ve neden başka memleketlerde görmediğimi anlayamadığım kadar şahane bir fikir. Basitçe, iki kişilik ve tek kişilik küçük kutular olarak özetleyebiliriz bu otobüsleri, yataklı trenden çok farklı değil. Çarşaf, battaniye götürmek faydalı olabilir zira böyle şeyler verilmiyor. Nedense tuvalet yok otobüslerde, bu nedenle sık sık mola var. Mola yerleri ise, memleketimizdekiler gibi, sanırım yol üstü mola yerleri her yerde aynı….

18. Bok
Hindistan’da sokak hayvanı çok. İnek var, domuz var, sonra eşek, at, maymun, güvercin, kedi, köpek, sincap, kedi… Her tür hayvan sokaklarda geziniyor. Hal böyle olunca sokaklarda bok görmek kaçınılmaz oluyor. O bir şey değil de, boka basmamak da zor. Bakınız ben 2 ayda 2 inek boku, 2 kere üzerime güvercin pislemesi, bir adet de domuz bokuyla kapadım hesabı. Yani demem odur ki, gidin bir basın o boklara, bak ne prenseslik kalıyor, ne bir şey, ilk seferinde pürellerle her tarafımı yıkayan ben, sonlara doğru durumu iyice kanıksadım mesela, “emeeen yine bastık” moduna geçtim. Ne yapaceksin… Hem zaten şanstır, şans!

17. Kına (Mehendi)
Her ne kadar ultra turistik bir aktivite olsa da, Hindistan’a giden kızlarımızın karşı koyması çok zor bi aktivite. Karşı koymaya da gerek yok zaten bence, yaptırın gitsin. 2 haftada geçiyor nasılsa. Bildiğimiz Hint kınası olayı bu, esasında bir düğün aktivitesi olmasına rağmen, şimdilerde sokaklarda herkes, özellikle de turistler yaptırıyor. Kınayı direkt elinize sıkarak yapıyorlar, şablon yok, bir şey yok. Bazıları ekstra iyi, hızları inanılmaz, ayrı bir yetenek kesinlikle. Çok da güzel duruyor bana sorarsanız.

Düğünde kızların özel kına günü oluyor, dolayısıyla ben turistik olarak değil, düğün nedeniyle yaptırdım ve sonrasında, uzun süre ellerime bakmaya doyamadım açıkcası. Adamlar, ki bunlar ekstra şahanelerdi, düğündeki tüm kadınların ellerine (ikişerden say, bi de içlerini say 4) farklı motifler yaptılar resmen! Geline ise özel kına yapıldı, iki eline dirseğe kadar, bir de ayaklara dizlere kadar… Ben böyle bir şey görmedim desem yeridir!

Yaptırın yani, çok güzel benca.

16. Fotoğraf
Hindistan bir fotoğraf cenneti. Kamerayı şöyle bi sallasanız, gelişigüzel bassanız, şahane kadraj çıkar, o derece! Her yerde renk, doku, bir acaip şeyler, gülen yüzler… Mutlaka ama mutlaka fotoğraf makinesiyle gidiniz ve bol bol basınız o deklanşöre. Daha ne diyebilirim ki…

15. Yerel kıyafetler
Hindistan’a gidip de, o rengarenk saree’leri görüp “ben de bir tane alayım” dememek zor. Saree olayı çok güzel bir şey çünkü. Gece için, günlük için ayrı ayrı sareeler var, farklı bölgeler de farklılık gösteriyor ve hepsi birbirinden güzel. Ha saree’yi alıp, sokakta giyince, salak turist gibi görünmeniz büyük olasılık. Bir de giyecek bir ortam bulmak iyi olabilir tabii…

Saree’yi bağlamak kolay iş değil, bir yardım gerekiyor. Öğrendikten sonra çok zor olmasa gerek. Taşıması ise, ilk anda biraz zor, hep düşecek gibi geliyor ama alışıyorsun sonra, o zaman baya rahat bir kıyafet. Saree’lerin içine giyilen bluzlar ise hazır gelmiyor. Saree dediğimiz zaten 9 metre civarı bir kumaş, dikiş yok. Bu kumaşların uç parçası bluz için oluyor, bluzu istediğiniz tarzda, üzerinize göre diktiriyorsunuz.

Saree dışında, salwar kameez diye, üst uzun bir tunik, alt şalvarımsı bir pantolondan oluşan bir kıyafet var. O da hayli yaygın. Zaten göreceksiniz, büyük şehirler dışında, sokaklarda yerel kıyafetleri giymeyen kadın çok çok az. Ya saree, ya salwar ile dolanıyor kadınlar genelde. Arada tek tük kotlu kızlar da oluyor tabii ama bizdekinden çok daha yaygın yerel giyim.

Ah bir de lehenga var ki… Benim favori kıyafetim. Daha çok düğünlerde giyiliyor. Üst kısa bir bluz, altta işlemeli uzun bir etek. Çok şahane.

Hindistan parlak şeyleri, takıyı ve özellikle altını seviyor. Nasıl derler? Bling! O yüzden takıp takıştıracaksınız. İki ayak bileğine halhal, ayak yüzüğü, kolda sıra sıra rengarenk bilezikler, kafaya bi şey (şu kafamızın üstünden alna doğru uzanan broşumsu şey, adını unuttum), alnımıza bindi (kaşların arasına yapıştırılan ya da boyayarak yapılan taşımsı şey), kolye, küpe… Ne varsa takmak mümkün, asla aşırıya kaçmak mümkün değil!

Erkekler için ise, uzun yakasız gömlek olarak adlandırabileceğimiz kurtalar var. Nispeten daha günlük şeyler bunlar. Altlarına özel pantolonlar giyiliyor. Bir de benim daha çok sevdiğim, yine uzun ama üstü işlemeli, önden açık sherwani var ki, bence çok şık!

Özellikle güneyde dhoti yaygın. Dhoti dediğimiz de bir kumaş, erkekler bellerine bağlayarak kullanıyor. Etek gibi,püfür püfür…Her yerin bağlama biçimi ayrı.

Başkaa…. bin türlü şey var, farklı dinlerin, farklı yörelerin farklı aksesuarları, kıyafetleri var. Keşfetmek gerek… Giyecek ortam bulursanız, bir denemek mutlaka gerek.

14. Düğün
Giyecek ortam dedik ya, işte size o güzelim geleneksel kıyafetleri giymek için muazzam bir ortam! Hint düğünü! Ne yapın edin, oradayken gidecek bir düğün bulun kendinize, olmadı bir düğüne davetsiz gidiverin, pişman olmazsınız.

Mansoon Wedding’i seyredip de bir Hint düğününe gitmeyi istemeyen olmuş mudur? Hint düğünleri, çok ama çok acaip deneyimler gerçekten. Günlerce süren bir eğlence, şenlik kelimesinin tam karşılığı. Yeme, içme, dans… sanıyorum kız tarafı ile erkek tarafının iyice kaynaşması için böyle ve gerçekten de bunu sağlıyor. Kim 5 gün boyunca aynı insanlarla yiyip içip, saçma sapan danslar yapıp, oyunlar oynadıktan sonra kasılmaya devam edebilir ki! Elbette ki samimileşilecek!

Yine farklı yörelerin, farklı dinlerin farklı düğünleri ve adetleri var ama ne olursa olsun, büyük kutlama olacağı muhakkak. Bizim, kız tarafı olarak katıldığımız düğün, Hindu bir kız ile Hristiyan bir çıcığın düğünü idi. Kız tarafının düğünü kendi şehrinde 3 gün, 3 gece, oğlan tarafının Hristiyan düğünü ise oğlanın şehrinde 2 gece olarak yapıldı. Kız tarafında ilk gece Sangeet denen olay, yani bir kaynaşma, içme sıçma gecesi ile başladı her şey. O gece kızın tüm arkadaşları (biz dahil) danslı performanslar yaptı. Ertesi gün kızın kınası (mehendi) ile içme ve dans devam etti. Sonrasında ise Hindu seremonisi ile düğünde yine sarhoşluk, yine patlayana kadar yemek, içmek… 3. günün sonunda, o kadar içmenin üstüne herkes kanka olmuştu zaten. Goa’daki Hristiyan düğününde ise kilise sonrası yedik, içtik, ha zaten ondan önceki ilk gece Goa adetlerine göre yine bir eğlencede, yine yiyip, içmiştik. Yani şöyle diyeyim ben size: Ben böyle eğlence, böyle yiyip içmek görmedim! Fırsat bulursanız, mutlaka!

Adetler ise çeşit çeşit… Bizim kız, Panjab idi. Onların adetlerine göre bin türlü şey. Hangi birini anlatayım. Kınasından koluna taktığı bileziklere, damadın bindiği attan davetlilerin kafalarına giydikleri türbanlara her şey ayrı bir seramoni ve şundan eminim ki hiçbir Hint düğünü birbirinin aynısı olamaz.

Sonuç olarak bizim herkesle fotoğraf çektirmeli, sonra mal mal yemek yemeli şehir düğünlerinin ne kadar sıkıcı olduğunu bunların coşkusunu görünce bir kez daha anladım.

13.Müzik, dans, Bollywood
Hindistan’a gidip, bir Bollywood filmi seyretmeden dönmeyin! Hatta gidin sinemada seyredin. Evet, muhtemelen altyazı olmayacak, filmi sadece resimlerine bakarak seyredeceksiniz ama o bize komik gelen dansları, oyunculukları bir de yerinde seyredin. Zaten memleketin her yerinde sürekli çalan davulları, dans eden insanları, şarkı söyleyen rickshaw şöförlerini görünce daha iyi anlayacaksınız neden Bollywood filmlerinde, birden filmin kesilip araya komik bir dans girdiğini. Hele bir de düğüne giderseniz, iyice kafanızda oturuyor her şey. Sonuçta, bu memleket böyle bir yer, müzik ve dansı seviyorlar. Bir süre sonra kulağım hiç alışmaz sandığınız o şarkılara alışıyorsunuz zaten, göze komik gelen o dansları yapmanın ne kadar eğlenceli olabileceğini de keşfediyorsunuz. Sonunda da evinize bir Bollywood Hits CD’si ile dönüyorsunuz zaten.

12. Rick shaw
Hindistan’da şehir içindeki en yaygın toplu taşıma çeşidi, otobüs değil, metro değil, taksi hiç değil, auto rickshaw adı verilen bu garip çek çekimsi cihazlar. Bunu madde olarak yazmak bile gereksiz aslında zira oraya gidip de rickshaw’a binmeden dönmek hemen hemen imkansız. Bir noktada mutlaka bu aletlere yenik düşüyorsun. Tıngır mıngır, iki tarafı açık bir cihaz… Taksiden ucuz, otobüsten pahalı. Mutlaka binmeden pazarlık yapmak gerekiyor. Genelde 500 rupiden başlayan pazarlık, 100 rupiye bağlanıyor.

Yalnız bu rickshaw’cular, tüm Hintli satıcılar gibi, çok cingöz, şark kurnazı adamlar… Anlaştıktan sonra, özellikle de turistik yerlerde, şehre yeni geldiğiniz belliyse (yani sırt çantanız sırtınızdaysa) bak seni çok güzel bir otele götürücem diye sizi komisyon aldıkları bir ya da birkaç otele götürüyorlar. Kaçmak çok zor. Eninde sonunda bu adamların anlaşmalı otellerinden birine peki diyorsunuz, ya da çok ama çok dirayetli olmanız gerek… Bunun dışında, sizi turistik yerlere götürmek için paketler sunmaya çalışanından, sizi aldıktan sonra illa ki bir gift shop’a (muhtemelen yine komisyon aldıkları ya da anasının bacısının mağazası olan bir yer) götürmeleri olası…

Yani nedir? Rickshaw’a biniyoruz ama “hayır” demeye hazır olarak! Gerçi hayır’ın çok da işe yaradığını söyleyemem, benim gördüğüm en işe yarar taktik, bir gün gerçekten çok sinirlenip adama çemkirmem oldu, sustu pustu, ısrarı kesti ama sürekli çemkirmek de olmuyor tabii… İnsan tatilde hep çemkiremez ya. O yüzden sinirleri aldırıp, biraz oluruna bırakmak en iyisi herhalde.

11. Tren
Tren yolculuğu Hindistan’da bir must. Olmazsa olmaz. Hem manzarayı görerek, hem süper ucuza gidebiliyorsunuz. Yalnız tren sistemi tabii ki çok karışık. Ne nereye ne zaman gidiyor anlamak gerek. Bunu anladıktan sonra, bilet bulabilmek gerek. Bir normal bilet, bir de tourist quota diye bir olay var, turistlere ayrılan biletler yani. Onu da çözmek lazım. hadi diyelim bilet buldunuz, bin tane sınıf var, hangisiyle gideceksiniz? En ucuz olan general admission mesela, 8 saatlik yolculuk 17 rupi (yani 50 kuruştan az) ama bir kompartımanda yan yana 5 kişi oturuyorsunuz, bagajınız kucakta tabii. Bir de ayaklarınızı kaldırıyorsunuz, koltuğun altına bir abi girip, orada uyuyabiliyor mesela. Koridorda, yerde de uyuyan adamlar var tabii… Bunun dışında 3rd class non A/C’den, 1st class sleeper A/C’ye pek çok seçenek var…

Biz klimasız, 2. sınıf yataklıyla gittik mesela, iyi ki klimasızmış zira klmiasızda bile götümüz dondu. Hayatımda bu kadar üşüdüğüm azdır. Yol bittiğinde, kimse bir saniye bile uyumamıştı. Üzerimizde 5 kat kıyafet (tabii hiçbirimizde kalın bir kıyafet olmadığından, 5 kat tişört diyeyim), hepimiz ağlamaklı vaziyette tamamladık o yolu. Bunun dışında oturmalı sınıfları denedik daha kısa yolculuklarda, nispeten daha başarılıydı diyebilirim. Ama her ne olursa olsun, geriye dönüp baktığında çok eğlenceli bir anı olduğu kesin!

10. Yalınayak yürümek
Hindistan dünyanın en yalınayak memleketi. Herkes, her yerde yalınayak. Zaten turistlerin Hindistan’da ne kadar kaldıklarını ayaklarına bakarak anlayabiliyorsun bence. Simsiyah ise 2 ay ve üzeri, hafif karaltılar 1 ay civarı, pespembe ayaklar yeni gelmiş! Yalınayak olunmadığında ise parmak arası terlik. Başka hiçbir ayakkabıya gerek yok (muş). Bunun dışında tapınaktı, saraydı, kutsal yerdi, bu tip yerlere girerken ayakkabılarınızı kapıda çıkarıyorsunuz. Dolayısıyla kasmaya gerek yok, yalınayak dolaşacaksınız Hindistan’da bir şekilde. Aman yerler pis, bok var, tükürük var demeyin, bu iş olacak! Haa, bir kere alıştıktan sonra çok da fena bir şey değil aslında. Bazen ama yerler aşırı sıcak olabiliyor tabii, ne de olsa tropik memleket.

09. Pazarlık
Hindistan’da hayatınızın pazarlığını yapmaya hazırlıklı olun. Hiçbir şey ama hiçbir şey söylenen fiyat olmayacak. Bir de memleket süper ucuz olduğundan, söylenen en şişirme fiyat bile ucuz gelecek, bu nedenle kazıklanmıyorum sanarken bile kazıklanmak çok olası. Takside, otelde, alışverişte, her yerde pazarlık şart. Biraz yorucu bir aktiviteye dönüşebiliyor bu, zira bir kere pazarlığa başladınız mı, satıcıların elinden kurtulmak zor. Hatta geç pazarlığı, es kaza bir tezgahta bir şeye bakacak olsanız bile zor… Genelde satıcılardan kurtulmak zor diyeyim ben size. Hatta bu sanırım Hindistan maceramda en hoşuma gitmeyen nokta oldu. 2 ayın sonunda, yanıma biri yaklaşacak olsa kendilerini “istemiyorum!” diye karşılayacak paranoya seviyesine eriştim.

Neyse, dediğim gibi pazarlık şart. Pazarlıkta herkesin kendi stili var, ben farklı taktikler denedim ama en başarılısı, istediğim fiyatı vermediklerinde, “iyi o zaman” diyip çekip gitmek oldu. Çekip gitme noktasında, anında fiyat düşüyor. O nedenle bu taktiği tavsiye ediciiim ben şahsen.

Ha bir de, fiyatlar çok ucuz dedim ya, insanın fiyat algısı şaşıyor o yüzden. Kendimi 50 rupi için yarım saat pazarlık yaparken bulduğum bir gün, ulan dedim, 50 rupi dediğin 1 dolar, napıyosun ama işte, oradayken, öyle oluyor. İnsanın dengesi şaşıyor, bi haller oluyor. 2 ay Hindistan’dan sonra, Türkiye’de her şey fahiş pahalı geliyor mesela bana şimdi…

08. Alışveriş
Pazarlık dedik, elbette ki alışveriş yapılacak! Hele ki fiyatlar bu kadar ucuz, alınacak şey bu kadar çok iken… Paşminasından incik boncuğuna, kızlar için, bir de hippi erkekler için bir cennet Hindistan. Alacak ıvır zıvır çok. İşçilik çok iyi değil yalnız. Peş peşe 3 parmak arası terlik alıp, 2 hafta içinde üçünü de atmak zorunda kaldım mesela. Bir de oradan aldığım paşminaların birebir aynısını burda Kapalı Çarşı’da gördüm, yani taşıdığıma değdi mi emin değilim. Yine de oraya gidip, onca renk, kumaş, desen içinde insanın kendini kaybetmemesi çok zor. Bir de Türkiye’de bulamaycağınız şeyler (az da olsa) mutlaka ki var. Büyük şehirler dışında ise, marka bulmak zor yani fiyatlar ucuz, gideyim Hindistan mango’dan alışveriş yapayım derseniz, biraz zorlanırsınız. Giden tüm turistlerin hafif hippimsi kıyafetlerle dönmeleri boşuna değil.

Hindistan’a gidip bilezik (bangles) almayanı döverler yalnız, onu da diyeyim!

07. Chai
Memleket çay memleketi. Darjeeling’i yeşil çayı bilmemnesi zaten meşhur. Neredeyse bizim kadar çay hastası bir memleket daha diyebilirim. Sürekli çay var her yerde. Ama en güzeli, masala chai dedikleri, süt ve baharatlarla yapılan çayları. Tren istasyonlarında, sokak satıcılarında, restoranlarda her yerde, herkes chai içiyor. Ciddi bir alışkanlık yaptı halihazırda zaten çay hastası olan bende. Ha bir noktada canım, tavşan kanı demli bir çay istemedi değil, inkar etmeyeyim ama şimdi tavşan kanı çayıma döndüm ya, o masala chai gözümde tütecek, ondan da eminim. Chai bir deneyim, her yer farklı hazırlıyor, birininki diğerininkini tutmuyor ama özellikle istasyonlardakiler ve sokakta satılanlar ayrı bir şahane! Hiçbir restoranda onlar gibisini içmedim.

06. Yemek
Anlayamadığım noktalardan biri Hindistan’a gidip, yiyecek bir şey bulamadan dönenler sanırım zira Hint yemekleri tek kelimeyle muazzam. Güneyinden kuzeyine, batısından doğusuna her köşede farklı bir mutfak, çok zengin menüler… Kahvaltı kısmı küçük yerlerde biraz can sıkıcı olabilir zira bizim gibi reçel bal değil, baya ağır, baharatlı şeyler içeriyor tipik Hint kahvaltıları. Kahvaltıda o kadar ağır yemek de alışık olmayanlar için biraz zorlayıcı olabilir tabii ama onun dışında dediğim gibi, şahane leziz bir mutfak. Az biraz ufuklarımız açmak bize bir şey kaybettirmeyeceği gibi, çok lezzetli şeyler kazandırabilir.

Bazı yerler, çok katı vejetaryan. Oralarda bile lezzetli seçenekler var. Özellikle de süper şahane Naan, paratha, roti, chapatti gibi ekmekler ile kombinlendiğinde. Ama et (genelde tavuk) olunca daha güzel tabii hayat. Bir Butterchickhen olsun, acı ekşi soslu köpekbalığı olsun, vindaloo olsun… Bunlar şahane şeyler. Ben şiddetle tavsiye ederim, Hindistan’da Hint yemekleri yiyiniz. İlla fkirimi soracaksanız, kuzey Hint mutfağı güney Hint mutfağını bin kere döver yalnız, onu da belirteyim.

Ha hijyen sorun olabilir biraz, ona dikkat etmekte fayda var. Tavsiye edilen, kalabalık yerlerde yiyiniz. Sokak yiyeceklerinde duble dikkat ediniz. Az biraz dikkat ile, hasarsız atlatmak mümkün. Bakınız ben 2 ay boyunca sokak satıcılarından restoranlara, her yerde, her şeyi yediğim halde en ufak bir mide problemi yaşamadan döndüm. Oraya gidilince illa bakteri kapılır, dizanteri olunur diye bir şey yok yani.

Sularımızı mutlaka ama mutlaka şişeli içelim yalnız.

05. Elle yemek
Yemek şahane dedik zaten, yemekle ilgili bir diğer olayımız ise elle yemek. Her ne kadar büyük şehirlerde ve turistik yörelerde çatal bıçak bulmanız gayet olası olsa da, turistik olmayan yerlerde veya birinin evinde kaldığınızda adet, elle yemek. İlk başta yareppim nasıl olacak bu iş diyerek başlıyorsunuz, bir yerlerden bir çatal düşer belki diye umuyorsunuz. Ama tabii ayıp olmasın, bir snob gibi görünmeyeyim diye kendiniz de isteyemiyorsunuz. Mecburen kibar kibar elinizle yemeye çalışıyorsunuz. Sonrasında, tekniği kapınca, hiç umrunuzda olmuyor.

Adet sağ elle, sol el bizdeki gibi cenabet el. Sağ elimizi bir kaşık gibi kullanarak, soslu şeyleri pilava veya ekmek seçeneklerinden birine bulayarak yiyeceksiniz. Öyle parmak ucuyla değil, baya haldur huldur elinizle dalacaksınız hatta. Yemek öncesinde el yıkamak adet tabii haliyle, sonrasında da öyle. Ha biraz ayıca gelse de başta, alışınca, sanki yemekler elle daha bir lezzetli oluyor gibi. Yani yemeklere böyle bir ilkelce, tüm kuralları unutarak özgürce dalabilmenin tadı nefis. Kırın o zincirleri, kırın kırın, dalın şimdi yemeğe elinizle… Afiyet olsun.

04. Sosyalleşmek
Hindistan’a gidip de sosyalleşmemek kolay değil… Bir kere satıcılar zaten sürekli bir şey satmak istediklerinden, önce muhabbet koyarak giriyorlar işe. Nerdensin, naparsın, ne zaman geldin, nerelere gittin… Ha bu fiks, ve bir süre sonra sıkan bir sosyalleşme çeşidi zira bir dakika boş kalamıyor insan. Ama onun dışında, yollarda insanlarla, başka turistlerle tanışmak, yerli halkla sohbet muhabbet etmek, size bir chai ısmarlamalarına izin vermek insanı zenginleştiriyor tabii, Hindistan deneyimini de derinleştiriyor.

Yolda tanışıp beraber otel aradığımız, 6 aydır Hindistan’da olan Alman çocuk, sabahın 5 buçuğunda orobüs garlarında in cin top oynarken kaynaştığımız 4 kişilik kız grubu, Hint futbol takımlarını bize öğretmeye ant içmiş Hintli paşmina satıcısı, bana kartpostal satmaya çalışıp, hatta bunu başardıktan sonra bizim tur rehberimize dönüşen ve saatlerce bizimle takılan küçük velet, düğünlerde tanıştığımız, bize Bollywood figürlerini öğreten kızlar, threesome’dan girip canyoningden çıkan tur rehberi, iki satır ingilizcesiyle tüm tatil boyunca bizi her gördüğü yerde sarılarak karşılayan arkadaşımız garson çocuk, tanrı nedir diye soran Tibetli komi, aileleri İran’dan Hindistan’a göç etmiş, şahane yemekler yaptıkları restoranlarında bize Zorastrianism’i anlatan tatlı yaşlı “Parsi” çift ve daha bir sürü karakter… Hindistan’a giden herkesin dünyasına giren, her biri bir diğerinden farklı, her biri bir diğerinden renkli karakterler… Hindistan deneyimi onlarsız eksik kalır.

03. Backpacking
Hindistan, gideyim, şurada kalayım diye gidilecek bir yer değil. Hindistan gezilecek bir yer. Uzun uzuuun gezilecek bir yer. 6 ay kalsanız, yetmez, o kadar çok şey var. Eh fiyatlar da ekonomik olunca, giden 1 aydan aşağı pek kalmıyor zaten. Lüks turizme çok müsait değil, elbet var lüks şeyler ama tadı çıkmıyor lüksle. Hindistan sırt çantanı alıp, trenlerle, otobüslerle, oradan oraya gitmen gereken bir yer. Ancak öyle maksimumunu yaşıyorsun. Macerasıyla bir paket yani Hindistan. Biraz sefalet, biraz yorgunluk çekmedikçe olacak iş değil bence. O yüzden işte, tüm turistler sırt çantalı… Bir şehirde gördüğünüz birilerini, 2 hafta sonra başka bir yerde görmeniz de çok olası.

Bir tavsiye, çantayı çok doldurmayın, fazla şeye ihtiyacınız olmayacak zaten, ben ettim, siz etmeyin.

02. Öğrenmek
Bin tane din, bin tane dil, bin tane kültür var. Hayatınızda belki başka bir yerde göremeyeceğiniz şeyler var. Had safhada fakirlik, had safhada zenginlik yan yana… Eh hal böyle olunca da insanda sürekli bir merak… Sürekli bir öğrenme ihtiyacı… Hinduism nedir, bu mavi Krishna tanrısı ne yapar, fil tanrı Ganesh necidir, inek niye kutsal, her yerde resmini gördüğüm o yaşlı amca kim, bu türbanlı Sikh’ler necidir, o saçı sakalı birbirine karışmış Sadu’lar ne ayak, Zorastrianlar da neyin nesi, buradaki Müslümanlar nasıl yaşar, orada ne dil konuşulur, burada ne dil konuşulur diye diye insan her gün yeni bir şey öğreniyor, görüyor bu memlekette… Zaten öğrenmeye açık gitmek lazım Hindistan’a ya da herhangi bir memlekete bana sorarsanız, gidip de kendi yaşam şeklinizle yaşayıp, sürekli kendi koşullarınızı arayacaksanız, gözlerinizi o memleketin gerçeklerine, yaşam koşullarına, kültürüne kapayacaksanız gitmeyin, görmeyin, gerek yok ki. Özellikle Hindistan, bu anlamda maksimum eforu sarfetmek gereken bir yer. Alışması kolay bir yer kesinlikle değil. O yüzden anlama, öğrenme çabasını maksimumda tutmak gerek, yoksa hayat zor.

01. Kendini bırakmak
Öğrenmek dedik, açık olmak dedik… Bunları yapabilmek için aslında yapılması gereken en önemli şey, kendini bırakabilmek. Kasılmamak. Yoksa hindistan kolaylıkla kabusa dönüşebilir. Burası neden pis, tren niye gecikti, bu adam niye beni kazıkladı, yemek neden elle yenecek, bu korna sesleri ne, sokakta niye domuz var demeyeceksiniz. Olan biteni kabul edip, şaşıracaksınız ama bunları dert etmeyeceksiniz. Trene binecekseniz, 4 saat gecikme olabileceğini kabul edeceksiniz. Sokakta fare görünce kafanıza takmayacaksınız. Boka basınca gidip ayağınızı sileceksiniz ama hayatı kendinize zehir etmeyeceksiniz. Odada böcek çıkınca otele çemkirmeyi değil, böceği silkeleyip uyumayı deneyeceksiniz. Başka türlü Hindistan’ın tadını çıkarmanız mümkün değil, daha önce dedim, yine diyorum, kolay bir yer değil, herkese göre de değil ama kendinizi bırakmayı başarabilirseniz, daha önce hiç görmediğiniz gibi bir yerde olduğunuzu anlayıp, kendinize unutulmaz güzellikte anılar yaratabilirsiniz Hindistan’dan. Kabus değil de gördüğünüz o anlamsız, rengarenk, bölük pörçük ama güzel, uyandığınızda size kendinizi iyi hissettiren o rüyalardan olabilir o zaman bu memleket. Ama işte, kasmayacaksınız, kasılmayacaksınız, kendinizi Hindistan’a bırakacaksınız, o sizi götürecek, siz onu değil, o sizi yönetecek… Ancak öyle.

Bu liste tipik bir Hindistan’da ne yapılır, nereler gezilir listesi değil… Onu da yaparım daha sonra ama ben daha çok deneyimi anlatmaya çalıştım bu yazıyla… Yalnız bi tane bi şey var ki deneyimin önemli bir parçası, onu buraya yaz(a)mıyorum, artık siz nasılsa keşfedersiniz giderseniz…

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. 10 yıl aşık kalmak için en olmazsa olmaz 10 neden Başlık sizi yanıltmasın. Bu yazı 10 yılını bugün doldurmuş iki...
2. En olmazsa olmaz 10 alternatif genç kuralı… Nasıl süper şahane bir alternatif genç olunur? Bakınız kuralları: 10....
3. En büyük 10 aşk hatası… MADDELEYEN: Yağmur Erengül Aşık olmak gerçekten çok gerekli bir aksiyon...

Yukarıdaki başlığa bakıp “neden en 10 numara da 11 numara değil diyebilecek”, kendisinden bir tane daha olsa cihan-ı feth edebilecek çok sevgili annemi anlatmak için 10 madde.

10. O bir sansür savaşçısı

Sansüre sansür grubunu yayması için anneye mail atılır. Anne attığım maili şu şekilde arkadaşlarına forward eder; “”Arkadaşlar bu maili yaymamız lazım. Kim yayıyor (!), kim yaymıyor diye kontrol etmem için siz de arkadaşlarınıza gönderirken cc’ye beni de ekleyin. Cc’ye eklemeyenlerin vay haline.”

9. O bir ana yüreği

Bir blogda yazım yayınlanmıştır ve yazıya puan verilebilmektedir. Anne sırf benim yazım daha çok puan alsın diye diğer tüm yazılara sıfır puan vermiştir.

8. O bir duman avcısı

Anneye sigara içtiğim itiraf edilmiştir. Anne bunu önce modern anne imajı ile doğal karşılamıştır. Hatta akşam işten gelirken bana paket almıştır. Ancak sabah kalktığımda paket kaybolmuştur. Anne beni arar ve paketi sakladığını söyler. Hem alıp, hem neden sakladığını hala çözememişimdir.

7. O bir  tabu yıkıcı

Gece çıkmak için evde hazırlanmaktayızdır. Annem bizi baştan aşağı süzer ve ” 3’ten önce gelirseniz eve almam.” der.

6. O bir  sihirbaz

Terkostan alışverişe gidilmiştir. O elbise yığını tezgahlarda ara ara hiçbir şey bulunamamıştır. Anne gözlerini kapar ve elini kıyafet yığınına daldırır. Oradaki en güzel elbiseyi şak diye çıkarır.

5. O bir aktivist

Anneden yenilen en büyük tripler, mitinglere katılınmadığından dolayı yenmiştir.

4. O bir ben sana küsüm

Küsmek hayatta en sevdiği şeylerden biridir. Tekdüze ilişkilerden hoşlanmaz ve ne kadar inişli çıkışlı o kadar keyifli mottosundan yola çıkarak herkese sürekli küser. Ama fazla sürdürdüğü görülmemiştir.

3. O bir dedektif

Üniversite yıllarında anne ben dahil bütün arkadaşların, notlarımızı görüntülemek için sahip olduğumuz kullanıcı adı ve şifreleri bilmektedir. Böylelikle yalnızca benim notlarımı bilmek ile kalmaz, notları tüm arkadaşlarımınki ile kıyaslayabilmektedir.

2. O bir önceden twitter

Asla uzun cümleler kurmaz. 60  karakter bile durumu özetlemesi için yeterlidir. Bir arkadaşım ile aynı dövmeyi yaptırıp anneme gösterdiğimizde tepkisi bize küçümseyerek bakıp, ”Allah akıl noksanlığı vermesin.” olmuştur. (Yani siz zaten salaksınız, allah başkasına böyle bir salaklık vermesin.)

1. O bir boncuk ayşenin annesi

Adımı aslı koymuş olmasına rağmen bana sürekli ayşe der. Boncuk ayşe. Ne zaman ”sana küsüm” moduna girse dayanamayıp ”boncuk ayşe” diye mesaj atar. Bu bizim aramızda bir barış bayrağı sloganıdır.

Şimdilerde eve yeni gelmiş kedi yüzünden kendi popülerliğinin gidebileceğine yönelik biraz trip atsa da, o bir tanedir. Doğum günü pastasının üzerindeki çikolata parçasıdır, domatesli makarnanın içindeki domates çekirdeğidir, bir saatte 5 çeşit yemek yapabilen bir atom karıncadır, kutu kutu pense elmamı yerse bana bir elma daha verendir… Onunla paylaşmadan hiçbir hikayem mutlu son ile bitmez. Anneler günün kutlu olsun annem!

Boncuk ayşen.

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En dudak uçuklatan 3 rüyam…. Kendileri beni ürküten ya da şaşırtan rüyalar olsa da, sıkı...
2. En ünlü 15 anne sözü… Bugün Anneler Günü… Madde Bağımlısı olarak canımız, ciğerimiz, bi tanecik...
3. En büyük 10 aşk hatası… MADDELEYEN: Yağmur Erengül Aşık olmak gerçekten çok gerekli bir aksiyon...

İyi yolculuklar madde bağımlıları. Her sabah Kozyatağı-Taksim arası 1,5 saatlik yaptığım seyahat esnasında takdir edersiniz ki inanılmaz eğleniyor, belediyeye kucak dolusu öpücükler yolluyorum. Bu içime sığmayan sevgimin nedenlerini de size anlatmak isterim,

10- Çamur

Kartal-Kozyatağı hattına metro yapılıyor. Ne kadar şahane değil mi? Ama bana zaman kazandıracak o metro yapılırken, benim ömrümden ömür yiyiyor. Güne çamur banyosu ile başlıyorum. Tamam domuz olsam belki hoşuma gidebilirdi. Ama malesef sabah pabuçlarımın çamur içinde kalmasından hiç ama hiç hoşlanmıyorum.

9- Minibüs

Çamur faciasını atlattıktan sonra minibüse biniyorum. Ancak artık ayakta yolcu almak minibüslerde yasak olduğu için, kırk saat minibüs bekliyorum. Ayrıca bu yasa İstanbul’daki minibüslere neden geldi hiç anlamadım. Eskiden İzmir’de böyle bir uygulama vardı ancak İzmir’in nüfusu ve trafiği İstanbul’unki kadar şiddetli olmadığı için, bir şekilde sorun çıkmıyordu. Ama İstanbul’da öyle mi? Bir sürü insan işine geç kalıyor, araç sıkıntısı çekiliyor ve daha fazla trafik oluyor. Öküz olsaydım belki kağnı kafasında trafikte kırk saat durmaktan, yavaş yavaş gitmekten hoşlanabilirdim. Ama değilim!

8-Trafik  Polisi

Minibüs ile yolcuğum devam ediyor. Ve minibüsü trafik polisi durduruyor. Fazla yolcu almış mı almamış mı diye sayılıyor, fazla yolcu varsa ceza yazılıyor. Tüm yolcular da koyun koyun bakıyor ne oluyor diye. Zamanımızdan bir 10 dakika da polis çalıyor. Sinirlenip gazı kökleyen minibüs şoförü de cabası. Siz turistler nasıl diyorsunuz, bayılıyorum yolculuk yapmaya!

7- Motor

Minibüsten kendimi attıktan sonra, beni bir sonraki stres bekliyor. 9:00 motoruna yetişebilecek miyim? Bir iki dakika varsa resmen depar atıyorum. Bu kadar yiyip neden kilo almadığımı soranlar da cevabını şu an alıyorlar. Artık bir çitayım.

6- Haydarpaşa

Tamam 2010 kafasında Haydarpaşa yıllardır yerinde duruyor, ona dikkatli bakalım falan ama. Ben zaten her gün istemsiz Haydarpaşa’ya uğruyorum. Kadıköy ile arasında 20 metre olan Haydarpaşa’da o motor neden duruyor? Bu nasıl bir enerji kaybıdır? Zamanımı nasıl yemektir? Bir kız nasıl keçileri kaçırır?

5- Karaköy alt geçit

Yıllar geçti, şu alt geçitteki absürdlük geçmedi. Tünele ulaşmak için motordan inip bir geçitten geçmen ve daha sonra başka bir tünekden  geçmen gerekiyor.Yakında köstebek gibi, kendim bir tünel kazarak kısa yoldan geçcem.

4-Akbil

Bu bilet akıllıysa ben  maymunum arkadaşım. Motordan, Tünele aktarma yapardı eskiden, şimdi yapmıyor. İlla otobüs kullanmamız lazımış. Ee ne işime yaradı akbil?

3-Akbil doldurma makinası

Lütfen yalnızca kağıt para girişi yapın, kağıt para girişi yapın şeklindeki o felaket kadın sesi kulaklarımdan gitmemekte. Kağıt para girişi yaptınız, akbil dolumunuz gerçekleşti dese de sakın akbilinizi o butondan çekmeyin. Çünkü 5 saniye daha beklemezseniz yüklenmiyor. Para da akbil makinasına kalıyor. Çakal olmak lazım.

2- Tünel

Zil sesini duydunuz Tünel kalktı. Tünel zilini çalan amca çok sağolsun pek acımasız. Koştuğumu göre göre, sırıta sırıta zili çalıyor ve hep kapı yüzüme kapanıyor. Ben de arkasından kedi gibi bakıyorum.

1- Asmalımescit

İşe Asmalımescit sokaklarından yürümem gerekiyor. Ancak o daracık sokaklara sabah sabah kocaman kamyonlar girince, yayanın geçeceği kadar yol bile kalmıyor. Ayrıca sürekli inşaat halinde olduğundan ötürü, kafama düşebilecek inşaat kalıntıları da cabası. Zarar görmemek için solucan tarzı bir sürüngen olmam gerekiyor.

Ve bunu her sabah yaşıyorum sevgili okuyucular. Japonya’dan çok ünlü bir şehir planlamacı getirtmişler İstanbul’a ne yapabiliriz diye. Adam 1 ay dolaşmış sonunda, abi siz hiçbir şeye dokunmayın, ellerseniz daha beter olur demiş ilk uçakla memleketine kaçmış. Beni de sabah sabah; domuz, öküz, koyun, çita, keçi, köstebek, maymun, çakal, kedi ve solucan kafasına sokan belediyeye buradan yeniden şükranlarımı sunuyor, özellikle 4 yıl daha bize şahane zamanlar yaşatacak İstanbul belediyesini sevgi ile kucaklıyorum.

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En klişe 10 kadın kavga çıkarma nedeni… MADDELEYEN: Yağmur Erengül Şimdi sayın baylar, siz bizi hiç anlayamadığınızı...
2. En işlek 10 ulaşım aracı… Anadolu yakasında oturup Avrupa yakasında (ulaşmaya) çalışmanın bana gözlemlettirdikleri.. Buyrun...
3. En 10 numara benim annem… Yukarıdaki başlığa bakıp “neden en 10 numara da 11 numara...

Çok sevgili arkadaşım Meltem Muzmuz demiş ki: Benim için cevaplarını duymaktan korktuğumuz soruları maddeleyin. Peki dedik takribi bi 5 ay kadar önce ama tembellik işte, başa bela… neyse efenim sonra oturdum bi gün yazmaya, baktım ki binlerce soru var cevaplarını duymaya korktuğumuz. Hemen friendfeed‘de bi anket yaptık, oradan da topladığımız güzide bilgilerden sonra, ben kişisel ilk 10′umu seçtim, devamı ve daha detaylı bilgi ise bu linkte.

10. Ölümden sonra hayat var mı?
Birebir hayatımıza dokunmadığı için, daha doğrusu günlük hayatımıza ilişmediği için listemize 10. sıradan giriş yapan felsefik sorular kategorisinin en vahim sorusudur. Neden derseniz, bu soruya kesin bir cevap almak hoş bişey olmayabilir. Yani cevabı alsanız bi türlü, almasanız bir türlü.

Misal siz var sanıyorsunuz ama cevap yok diye geliyor, eee o zaman her şey boş muydu yani? Yok sanıyorduysanız ve teyit gelirse de, o skeptik hayata devam edeceksiniz, üstelik bu sefer “hee yokmuş lan işte” diye giderek daha da skeptikleşerek. Var sanıyoduysanız ve cevap da “var” ise orada çok problem yok ama yok zannedenler baya bi sıçıyor o durumda da. Bilmesen daha iyi değil mi, kafana göre takılsan, nasıl istiyosan öyle inansan?

Bakın mesela şöyle geyik bi test var efenim, Dante’nin hangi cehennemine gideceğini söylüyor, yaptık, çok kötü olmasa da 2. seviye de diğer şehvet düşkünleriyle, mesela truvalı helen ve kleopatra ile takılacakmışız, fırtınalar savuracakmış bizi mütemadiyen. iyi gene, yanmaktan iyidir santrifüj efekti bence. Bu testi daha önce yapmıştım, o zaman level 5 çıkmıştım, demek yaşlandıkça uslanmışım… Neyse yani, demem odur ki, var mı yok mu bilmem ama illa bi cevap arıyosanız var olma ihtimalinde istikamet neresi onu öğrenebilirsiniz

The Dante’s Inferno Test has banished you to the Second Level of Hell!
Here is how you matched up against all the levels:

Level	Score
Purgatory (Repenting Believers)	Very Low
Level 1 – Limbo (Virtuous Non-Believers)	Low
Level 2 (Lustful)	Extreme
Level 3 (Gluttonous)	Moderate
Level 4 (Prodigal and Avaricious)	Moderate
Level 5 (Wrathful and Gloomy)	Moderate
Level 6 – The City of Dis (Heretics)	Very High
Level 7 (Violent)	Moderate
Level 8- the Malebolge (Fraudulent, Malicious, Panderers)	High
Level 9 – Cocytus (Treacherous)	Moderate

Take the Dante’s Divine Comedy Inferno Test

09. Kilo aldım mı?
Genelde kadınların sorduğu bir soru olan işbu sorumuz aslında tam bir manasızlık örneğidir ve “bana yalan söyle” ile eş anlama gelir. Zira bu soru sorulacak aşamaya gelinmişse, evet, gerçekten kilo almışızdır büyük ihtimalle ama öte yandan bu soruya “evet” cevabı almak, direk kavga sebebi olacaktır ikili ilişkilerde. O zaman neden soruyoruz madem tek cevap “hayır” cevabı? Bilemiyorum, sanırım her sorduğumuzda karşı tarafın yalandan değil de gerçekten hayır dediğine inanmayı başarıyoruz, almış olsam söylerdi gibi salak bi moda bağlıyoruz ve her seferinde için için ya “evet” derse diye korkarak soruyoruz bu soruyu. Oysa ki evet filan diyemez adam, yemez! Korkacak bi şey yok sevgili bayanlar, buyrun sorun, elinizi korkak alıştırmayın, siz değil adamlar korksun, titresin “neydi bu sorunun cevabı, neydi neydi, doğrusunu mu söylemeli, ne yapmalı?” diye…

Kadınların kendilerini kandırma ve erkekleri korkutma becerilerine hastayım.

08. Bana hiç yalan söyledin mi?
Dınınının… Genelde aşk ilişkileri içerisinde çoğunlukla kadın tarafından tatbik edilen sakat bi soru… Soran için de, sorulan için de. Cevap hayır ise sorun yok ama bu soruyu sorduysak, herhalde bir şeyden kıllandık ki sorduk, durup dururken insan insana “sen bana hiç yalan söyledin mi acabağ” diye bi soru sorma ihtiyacı duymaz genelde. Zaten bu soru o kafayı kurcalayan, korkutucu kıllanmayı muhabbete dökmenin ilk aşamasıdır aslında.

E bu durumda da, bu soruyu sorarken tırs tırs tırss korkuyoruzdur muhtemelen, ve evet cevabı geldiğinde sorulacak diğer soruları hazırlıyoruzdur kafamızda. Sorunun muhatabı kişi ise, hakikaten yalan söylüyor ise, yusuf yusuf, ne yapacağını, itiraf etse mi daha iyi, yoksa inkar forevir policy’sini mi benimsese daha uygun, onu tartıyordur kafasında.

Her şekilde, tehlikeli ve korkutucu bi sorudur, cevap olarak geçiştirme taktiğini öneririm eğer sonradan yakalanma ihtimaliniz var ise, ki başta söylediğimiz varsayıma uyarsak ve bu soruyu genelde kadınların sorduğunu kabul edersek, bugün değilse de bi gün mutlaka yakalanırsınız sevgili erkekler. Zira bi kadın yalandan kıllandıysa, onu yakalayana kadar uğraşır ve çok büyük ihtimalle yakalar da sonunda. O yüzden kendinizi geliştirin, taktiğinizi iyi belirleyin, sonradan başınız ağrımasın.

Benim yalan konusunda şahsi tavrım şudur mesela: Bi gün itiraf edeceksen, hiç yalan söyleme. Söyleyeceksen de sonsuza kadar söyle. Ehhh, boşuna gitmiyoruz dante’nin cehennemlerine herhalde!

07. Ütünün fişini çekmiş miydin?
Bir klasik karşınızda… Burada ütü yerine çaydanlığın altını kapadım mı, kapıyı kilitlemiş miydim gibi pek çok bu konseptte soru türetilebilir. Bu sorunun cevabı genelde evet olmakla birlikte, insanın içine düşürdüğü o kurt, nerede olursak olalım, geri dönmemize yol açar. Ama tabii şehir dışında filan isek, bu soru bizi baya bi gerer.

Ha ama benim kadar larc bi insansanız germez, lakin bunun da tehlikeli sonuçları olabilir. Hemen örnekleyeyim… Şirkette geç saatlere kadar çalışıp, arkadaşımla gecenin bi vakti çıktığımızda bu çaydanlık sorusunu birbirimize sormuş ve birbirinden lakayt iki insan olarak “evet” cevabını verip, içlerimizi rahatlatmış, hiç de takmamıştık kafamıza ama patrona sms atarak, kurtu kendisine postalamayı da ihmal etmemiştik. Kendisinden cevap gelmeyince de, e tamam o zaman yatalım bari diyip, gidip evimize yattık, zıbardık. Gelin görün ki, sabah uyandığımda cep telefonumda binlerce cevapsız arama ve “eyvah!” konseptli sms vardı. Meğersem adamceez biz sms’i attığımızda değil de baya sonra görmüş mesajı ve çaydanlığın altını kapamadığını hatırlayıp, gecenin 4ünde ajansa gitmiş… Benim bunları görünce, ilk tepkim ulan ajans yandıysa, boşuna gitmesem oldu tabii. Neyse aradık, yanmamış ama ucuz kurtulmuş. Kalktık biz de, mecburen gittik işe tabii. Ahahah.

06. Dün gece ne yaptım?
Alkol efenim bütün kötülüklerin anası… Adamı maymuna çevirir, üstelik de yaptığınız maymunlukları hiç hatırlamayabilirsiniz ertesi gün. Herkese bu etkiyi yapsa, hiç sorun olmaz ama maalesef ki etrafınızdakiler hatırlar tabii. Size de bu boktan soruyu sormak ve utanç içinde önceki geceye dair detayları öğrenmek, bölük pörçük hatırlamak düşer.

Şimdi benim alkolle ilişkim karışık biraz. İçerim, çakırkeyif olurum, çok da şahane eğlenceli bir insana dönüşürüm çekingenliğimi üzerimden atınca. Lakin çakırkeyiften bir adım sonrası benim için mide bulantısı ve dolayısıyla, ayılma. Vücudumun alkole bu şekilde bi tepki koyduğunu düşünüyorum. O yüzdendir ki benim hayatımda, öyle hatırlamadığım, kendimi kaybettiğim, ne yaptığımı bilmediğim bir sarhoşluk yok. Sadece kikirdek oluyorum ya da var olan bi takım duygularım daha kolay ortaya çıkıyor, sinirse sinir, flörtiklikse flörtiklik gibi… Hal böyle olunca, çevremdeki maymunlaşan insanları kontrol etme görevi de hep benim oluyor. Çok sıkıcı bi iş, hiç sevmem ama ertesi gün dalga geçme faslı var ya işte o, tadından yenmez.

“Ne ne? Ne yaptım? Üstümü mü çıkardım? Ne? kimlere mesaj attım? Neeeeeeeee?”

Ahahahahaha.

05. Biz neyiz?
Yine bir ilişki sorusu… Ve yine kadınlardan geliyor. Anlaşılan, buralarda soruları kadınlar soruyor! Bu sorumuz, ilişkimiz flörtten çıkmış, düzenli bir deytleşmeye kaymışken, yatılıp kalkılmışken filan gelir genelde. Artık adını koysak şunun niyetiyle sorulur. Adamları yusuf yusuf korkutan soru, kadınları da aynı şekilde korkutur aslında. Enteresan bir şekilde, korku dengelerinin eşit ağırlıkta olduğu nadir sorulardandır. Tabii ki illa ki kadınlar soracak diye de bir kural yok, misal bana sorulmadı mı, soruldu elbet.

Bu soru sorulur ve korkulan cevaplar; ilişkiye hazır değilim, ben bağlılığa gelemem, bir ilişkiden yeni çıktım, bilmiyorum, sorma bu soruyu, adını koymasak vs… minvalinde seyreder.

Ben şahsen sorulması taraftarı değilim, bekle ve gör neymiş.Sorup da ortamı germeye gerek yok.

04. Neyim var doktor?
Doktora gitmeyi sevmeyen, mecburen giden bi insan olarak, benim için kabus bi soru. Zaten bi şeyim yok da kontrole gidiyosam bu soruyu sormam. Soruyosam demek ki, var bi bokluk. Hah işte, o bokluğun ne olduğu da benim için dünyanın en korkutucu cevabı. Zira bendeniz, bir sıkıntım olduğu vakit, doktora gitmezden önce internette semptomları yazıp olabileceğim şeyleri görmeyi ve akabinde bunalıma girmeyi hobi olarak kullandığımdan, kendimin ölümcül bir hastalığa tutulmuş olduğuma gayet de inanmış bir şekilde gidiyorum o doktora. Dolayısıyla, kendimi hazırladığım cevap “evet ölüceksin” oluyor. Bundan ötürü de korkuyorum gayet. Özellikle hiç belirti vermeyen, yıllarca giden sinsi hastalıklara takıkım. Zira herkeste var olabiliyor bunlar ve sen hiç farkına varmayabiliyorsun, ta ki bi gün ölene kadar. E belirtileri olmayınca da hastalığın, sen de tabloya kolaylıkla uyuyorsun tabi. Ahahaha.

Size tavsiyem, siz siz olun, internetten hastalık araştırmayın.

03. Yedeklemiştin değil mi?
Benim kadar bilgisayar manyağı bir insan için ölümcül soru. Bilgisayarlar doğar, büyür ve bir gün ölürler. O gün geldiğinde, siz yedeklemiş olmak istersiniz. Lakin, o gün çaktırmadan, nedensiz ve beklenmedik şekilde geldiğinden, düzenli bir yedekleyici değilseniz, yüksek ihtimalle bir takım şeylerinizi kaybedeceksinizdir.

Yine kendimden örnek veriyorum, laptopun üzerine koca bir bardak süt dökmek suretiyle kendisini öldüren ben, hiç yedeklemediğim için her şeyimi kaybetmiştim bir süre ve etrafımdaki herkes beni bu soruya maruz bırakmıştı: Yedeklemiştin değil mi… mi… mi…. Hayır ulan, yedeklemedim! gelmeyin üstümeee! Neyse ki sonra temizlendi, düzeldi, hayata döndü bilgisayar da benim bilgilerim hafif süt kokulu olarak bana geri geldi. O günden beri hep yedeklerim demek istiyorum ama yedeklemem hayır, alışmadık dötte don durmuyor.

02. Doğum kontrol hapı kullanıyorum demiştin değil mi?
Ooo bebeğim… Ne diyosunnn? Bunun bi de “içime boşalmadın değil mi?” versiyonu var tabii. Aman aman evlerden uzak. Yani en azından çocuk planlamayan evlerden uzak diyeyim, daha da söyleyecek bi şeyim yok bu konuda. Allah morning after’dan razı olsun diyerek, konuyu bağlayayım.

01. Orada biri mi var?
Annecim… Bu soru sanki korkunç değil gibi ama bi düşünün… Gece karanlıkta, uyanmışsınız, evde yalnızım sanıyorsunuz ve duyduğunuz çıtırtı üzerine boşluğa doğru bu soruyu bahşediyorsunuz. Şimdi kim bu soruya cevap almak ister sorarım size!

- Orada biri mi vaaar?
- Evet var, noldu y.raam???????
- Eee… şey ben sadece meraktan sormuştum, siz keyfinize bakın… İyi geceleeeeeer!

Aman diim.

İşte sevgili okuyucu kardeşlerim ve Meltem’ciğim, cevaplarını duymaktan korktuğumuz sorular bence böyle. Varsa eksik kalan bi şey, önce linke bakınız, yine de memnun edemediysek sizi, orda da eksik kalmış şeyler var diyorsanız, bekleriz yorumlara. Baaaay!

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En başarılı 6 flört taktiği… Efenim madem magazinden gidiyoruz, buyrun uzman doktor flörtolog Ahu Civelek...
2. En etkili 8 sosyal medya abazası tekniği… MADDELEYEN: Davut Topcan Deniz’in notu: Davut dedi şurada yazdığım şeyleri...
3. En korkutucu 30 film… Korku filmlerini sevmek enteresan bir şey. İnsan neden kendini germek...

Norveç hayranlığım sebebiyle tanıştığım bir grup Röyksopp. Nedir bu Norveç kerameti arkadaş, zira memleketten boş müzik çıkmıyor. Bi’ bakıyım bunlar nasılmış diye yavaş yavaş dinlemeye başladıktan sonra 4 sene içerisinde hunharca, bokunu çıkarırcasına sevdim onları. Deniz Tan bilir mesela günde kaç kere kulaklığımdan Röyksopp sesi geldiğini. Konserlerinde Svein drum machine’ni alıyor, Torbjorn da synthsizer’ı. Ondan sonra çok acayip şeyler oluyor zaten. E madem bu kadar seviyorum, bi’ maddelemeyi hak ettiler diye düşündüm ve kolları sıvadım. Gayet kişisel bi’ şekilde, en sevdiğim 10 Röyksopp electronica’sı. Buyrun… (Ha bu arada, çok ele ayağa düşmüş, diskoteklerde falan çalan bazı şarkıları da var. Bu duruma çok feci kılım, hususi listeye almıyorum o şarkıları.)

10. The Girl and the Robot

2009 çıkışlı Junior’dan. Bir kadınla bir robotun aşkını anlatan bir şarkı. 80′lerin disco şarkıları gibi bir ritmi var, o yüzden çok hoşuma gidiyor. Robyn’in şahane güzelliği ve acayip güzel sesi de bu şarkıya eklenince dinlemesi de,  geri vokalde bol bol Svein’in sesini  duymak da pek bir eğlenceli oluyor.

9. Follow My Ruin

2005 çıkışlı, bence tarihin gelmiş geçmiş en iyi birkaç albümünden birisi olan The Understanding albümünden, çok leziz bir parça. Garip bir havası var şarkının, mutluyken daha da mutlu, mutsuzken daha da mutsuz ediyor. Ama özellikle bahar aylarında hafif hafif canlanan bünyeye çok iyi geliyor.

Follow My Ruin

8. Eple

Röyksopp’un 2001 çıkışlı ilk albümü Melody A.M’den. Vokal falan yok şarkıda, gözlerini bir yere kilitleyip dinliyorsun şarkıyı. Şarkının başından sonuna kadar devam eden aksak ritimler beni her dinleyişimde çok acayip ediyor. Özellikle kışın, yorganın altında, elde nescafeyle çok iyi gidiyor.

7. Vision One

Yeni albüm Junior’dan, dinleyince allak bullak eden bi’şey. Şarkı öyle birşeyden girip öyle bi’ yerde bitiyor ki şarkı her bittiğinde ben aptal oluyorum. Ancak bu şarkının en öldürücü yanı, Anneli Drecker’ın über süper aşmış bitirmiş vokali.

6. Beautiful Day Without You

Yine  The Understanding albümünden, temposu falan acayip güzel bir şarkı. Sevdiğim nadir erkek vokalli şarkılardan. Araştırdım ettim çok net veriler elde edemedim ama şarkının vokali Svein sanırım. The Understanding’in içinde olduğu için bu da direk kış parçası, hüzün şarkısı, tribe bağlama şarkısı. Ama ben en çok bu şarkının adını seviyorum.

5. Röyksopp Forever

Junior’daki en ağır parça sanırım. Böyle yazlık, eğlenceli bir albümün içine böyle çok feci bi’ downtempo, at şeyinde kelebek gibi görünse de şarkı gerçekten çok acayip. Direk alıp uçurup götürüyor. E tabi bitince de aldığı yere geri bırakmıyor. Ondan sonra çabalayıp duruyorsun.

4. Circuit Braker

Şarkı baştan sona çok güzel bi’ tempoda gidiyor. Erlend Oye denen insan evladının o pek muhterem ve muhteşem sesi bi’ sarıyor, bi’ daha bırakmıyor. Sözleri de acayip güzel. Nihayetinde nefis bir şarkı. Neden? Çünkü The Understanding’te…

3. Sparks

Sparks o kadar ağır bir şarkı ki, her dinleyişte resmen acı çektiriyor, ama her seferinde mutlu ediyor. Huzurlu bir acı sanki. Acı çekiyorsun ama peşini de bırakamıyorsun. Stockholm sendromu gibi biraz. Üstüne bir de Anneli’nin yumuşacık sesi. İskandinavya’dan olmayan birisi kesinlikle böyle bir şarkı yapamaz. Buram buram kış, boşluk, derinlik…

“Can I be so alone?”

2. Alpha Male

Yavaş yavaş başlıyor şarkı. Yavaş yavaş hızlanıyor. Yavaş yavaş hızlandıktan sonra öyle bir yerde patlıyor ki şarkı, bir anda şuuru kapanıyor insanın. Arabada falansan şarkı koptuğu anda istemsizce gaz pedalına falan basıyorsun. Bir rivayete göre bir uçağın hareket etmeye başlayıp tam havalanmasıyla Alpha Male’ın de hareketlenip kopması birebir örtüşüyormuş. Onu denk getirince çok acayip hissediyormuş insan. İlk fırsatta ben de deneyeceğim.

1. Triumphant

The Understand’in açılış parçası. Anlamı; zafer sarhoşluğunun hüznü…

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En dolu dolu 10 “Fuck you” şarkısı… Efenim, zaman zaman insanın içinden şöyle dolu dolu bir siktir...
2. En güzel 10 soundtrack aşk şarkısı… MADDELEYEN: Yağmur Erengül Mutlaka 10’dan fazla şahane aşk şarkısı vardır...
3. En Güzel 10 Pink Floyd Şarkısı… Onlar ki, birçok insan tarafından müziğin ulaştığı en üst nokta...

Efenim böyle punk mı desem gotik mi, şarkılarını dinlerken gülsem mi ağlasam mı, ne desem bilemediğiminin grubu The Cure, nihayet Madde Bağımlısı ekranlarında huzurlarınızda! Evet, kendileri şahane şarkılar yazmalarının yanı sıra aynı zamanda, şahane de üretken bir grup oldukları için, onca albüm ve şarkı arasından güzel bir maddeleme çıkmamaması düşünülemezdi. Ayrıca, sanırım kendileri şu hayatta en sevdiğim gruplardan biri. O yüzden bu maddelemeyi de başkasına bırakamazdım uleyn! Yalnız, şunu da belirtmeliyim ki, benim için hayli zor bir liste oldu bu. Hayır, şarkı seçmesi dert değil de, mesele listeyi 25 ile sınırlamakta. Cure’dan o kadar çok şarkı var ki sevdiğim, bayıldığım hangi birini seçeyim bilemedim. Neyse efenim, nihayet bitti. Listemizde çok sevdiğim albümlerden bir sürü şarkı almak yerine farklı albümlerden farklı şarkılar seçmeye çalıştığımı da bilgilerinize sunarım. Evek, şimdi şöyle geçin, biraz rahatlayın ve şahane bir küre hazır olun efenim. Ahahahay, laf oyununa da gel! Bu arada, sıralama yalnızca bugünkü modumla böyle, her an değişebilir, zira hepsini ayrı seviyorum ama bugün böyle karar verdim, alınmayın, kırılmayın.

25. Primary (Faith – 1981)
“Toying with the idea that it may be better to die very young, innocent and dreaming…or even to murder as a gift…” demiş Robert Smith bu şarkı hakkında. Ben de zaten bu enteresan şarkının, yaşlanma, ölüm gibi mevzularla alakalı olduğunu düşünmekte idim tam da o sırada! Bak sen.

“The further we go
And older we grow
The more we know
The less we show”

24. Let’s go to bed (Japanese Whispers – 1983)
İsminden cinsel içerik beklediğimiz bu şarkı, sağ gösterip sol vuruyor efendim ve bize hiç de öyle bir şeylerden bahsetmiyor. Aslında neden bahsettiğini ben şahsen tam olarak anlayamıyorum bile. Zannederim ki ilişkideki kavgalardan yorulma hali falan, hadi diyor, yorgunuz zaten, uzatmayak da yatağa gidek. Klasik, kavgadan kaçmaya çalışan erkek taktiği gibi gelmekte bana Neşeli de bi melodi, zannederim çok ciddi bir kavga ya da çok ciddi bir ilişki değil bu şarkıda mevzubahis olan. Sanki bi Kasımpaşa hali, bi sıkılmışlık seziyorum… Klip de öyle gibi biraz ama bilmiyorum, emin değilim, siz karar verin:

“But I don’t care if you don’t
And I don’t feel if you don’t
And I don’t want it if you don’t
And I won’t play it
If you don’t play it first”

23. The hanging garden (Pornography – 1982)
Enteresan albüm pornography’den, enteresan bi parça huzurlarınızda! Robert Smith kendisi, bu şarkı için demiş ki: “The hanging garden is something like about the purity and hate of animals fucking, and i think siamese twins is about the hate and purity of people fucking too …” Yani anladık mı? Hayır. O halde ben hiç uğraşmayayım bu şarkı ne anlatıyo anlatmak için bence. Hıhı evet.

“Catching haloes on the moon
Gives my hands the shapes of angels
In the heat of the night
The animals scream
In the heat of the night
Walking into a dream…”

22. Lullaby (Disintegration – 1989)
Eee baya baya korku filmi bu. Şarkının arancmanı olsun, melodisi olsun, klibi olsun, sözleri olsun… hepsi baya gergin bir ortam yaratıyor. Eğer ki spider man’i literel olarak alırsak, şarkı bir örümcek adamın bizimkini yemesini anlatıyor. Lakin ben bunun bir metafor olduğuna inanıyorum, mesele ne metaforu olduğunu anlamakta. Bana sorarsanız, depresyon, mutsuzluk, yalnızlık, uyuşturucu gibi şeyler olabilir diye düşünüyorum efenim. Hatta paramı da uyuşturucu bağımlılığına yatırıyorum. Ama tabii takdir sizin.

“And I feel like I’m being eaten
By a thousand million shivering furry holes
And I know that in the morning I will wake up
In the shivering cold
And the spiderman is always hungry… “

21. Lovecats (Japanese Whispers – 1983)
Cure’un hayvancık benzetmeli şarkılarından biri daha… Konumuz tabii ki aşk. Bu sefer şarkımız, bir çiftin mırıl mırıl hallerini kediciklere benzetiyor. Hani biz de kumrular deriz, sevgi böcükleri deriz ya, o tatta. Miyavlama gibi gitarlar da şarkının konseptini bir adım daha ileri taşıyor. Tatlı bi şarkı. Smith bu şarkıda aristocats filminden esinlendiğini söylemiş efenim. Lakin şöyle de bi durum var ki bu kadar tatlı ve masum görünen bu şarkının, sözlerde geçen “into the sea, you and me” lafından ötürü, iki sevgilinin yaptıkları bir intihar anlaşmasını anlattığı da rivayet edilir. Ben gerçi bu rivayete pek inanmıyorum ama konu Cure gibi deriiin bir grup olunca, belli de olmaz tabii.

“We move like caged tigers
We couldn’t get closer than this
The way we walk
The way we talk
The way we stalk
The way we kiss”

20. Kyoto Song (The head on the door – 1985)
Ay inanır mısınız, bu şarkı da bir muamma benim için. Kyoto bir japon şehri, evet. Şarkının üzerindeki melodi de eski bir Japon ninnisi imiş. Robert abi konuyla ilgili demecinde şöyle demiş: “Half of it comes from a dream Mary had – death in a swimming pool – and half from one of mine about eating someone.” Eeee… yani… şey… Ney? Hala anlamadım kardeşim ben! Neresinde birini yiyo, she dediği kim, kyoto ne alaka? Kyoto protokolü olabiler mi? Hedonizmle alakalı diyolar, evet olabilir, katılıyorum ama yine de çok afaki her şey…. Güzel şarkıdır amma velakin.

“It tells me how it feels to be new
A thousand voices whisper it true
It tells me how it feels to be new
And every voice belongs
Every voice belongs to you”

19. Burn (The Crow Soundtrack – 1994)
The Crow filminin soundtrack’inden muazzam bir Cure eseri geliyor MB okuyucuları için! Herhangi bir Cure albümünde yer almayan bu şarkımız, özellikle film için yapılmıştır efenim. Dolayısıyla da filme ve hatta çizgi romana yüklü göndermeler içerir. Hatta bazı laflar filmde olmamakla birlikte, çizgi romanda birebir geçmektedir. Robert abi, şarkıyı çizgi romanı okuyarak yazmıştır ve işte bazı insanlar böyle, çizgi roman okurken harikalar yaratabilmeyi de becermektedir. Kuş, karga sesleriyle bezeli, hayli kasvetli, hayli gotik bir şarkıdır kendisi.

” ‘Don’t look don’t look’ the shadows breathe
Whispering me away from you
‘Don’t wake at night to watch her sleep
You know that you will always lose
This trembling
Adored
Tousled bird mad girl…’ “

18. A night like this (The head on the door -1985)
Boys don’t cry mantığında bir başka, “erkekim ben, duygularımı belli etmem” temalı ayrılmışlık şarkısı. İyi ya etme o zaman, bırak ben gideyim, onu da yapmazsın, mıymıymıy… Bıktık he bu ıssız adam triplerinden! Cure vesilesiyle de bi öfke kustum kazaylan, ahahahay.

“I’m coming to find you if it takes me all night
A witch hunt for another girl
For always and ever is always for you
Your trust
The most gorgeously stupid thing I ever cut in the world”

Yarappim, lafın güzelliğine bak yahu, the most gorgeously stupid thing i ever cut in the world. Ne diyosuuuuun? Tamam tamam, gel affettim

17. 10:15 Saturday Night (Three Imaginary Boys – 1979)
Cure abi, telefon bekleme mevzusuna eğilirse… Gece olmuş, günlerden de cumartesi üstelik, adam telefon bekliyo. Su damlıyo bi yandan, tıp tıp tıp… Cure’un eski dönemlerinden, daha punk tadında, ondan kelli de, diğer atmosferik, gotik parçaların yanında daha neşeli duran bir parça. Ama tabii sözlerde bi neşe yok. Su damlıyo filan, ne neşesi? Gayet de gergin bişeydir tıp tıp tıp sesi. Ayrıca, Cure’un sözlerde geçen ses ve efektleri şarkılarına böyle adapte etmesine ve olayın geçtiği ortamı ya da şarkının hissiyatını neredeyse resmedercesine yaratmasına da ayrıca hastayım.

“Waiting
For the telephone to ring
And I’m wondering
Where she’s been
And I’m crying for yesterday
And the tap drips
Drip drip drip drip drip drip drip… “

16. End of the world (The Cure – 2004)
İtiraf edeyim, son 3 albümünü pek bimiyorum Cure’un. Bu şarkı ise son dönemlerinin en iyi şarkılarından biri zannımca. Yine aşk meşk konuları var ama tabii, farklı farklı da yorumlar var. Benim şu sıralar hakim olan modumla herhangi bir şeyi pozitif algılamam zor, o yüzden bana göre biri seviyor, biri sevmiyor, seven hislerini göstermiyor, gösteren daha fazla sevemiyor falan ve de filan. Hazin yani.

“Go if you want to
I never tried to stop you
Know there’s a reason
For all of this you’re feeling
Love its not my call
You couldnt ever love me more”

15. Close to me (The head on the door – 1985)
En bilinen Cure parçalarından, 80′ler partilerinin vazgeçilmezi. Ne kadar neşeli bir şarkı ama aslında ne kadar da neşeli olmayan bir şeyler anlatıyor. Hop hop hop dans ettiğiniz, sözlerine dikkat etmediğiniz ya da “hee close to me diyo, demek ki sevgilim yanıma gelse diyo heralde” diye algıladığınız bu şarkı, aslen gayet de kötü bi günden bahsediyor. Hani deriz ya, “bunun bana olacağını hiç sanmazdım, bugünleri de mi görecektim” diye, işte o. I wish I’d stayed asleep today. Ne kadar da tanıdık bir his…

“I’ve waited hours for this
I’ve made myself so sick
I wish I’d stayed asleep today
I never thought this day would end
I never thought tonight could ever be
This close to me”

14. Jupiter Crash (Wild mood swings – 1996)
Çok sevilmemiş Wild Mood Swings albumünün yine çok popüler olamamış ama bence en güzel şarkısı… Albümden de niye o kadar nefret edilir bilmiyorum, bence kötü bir albüm değil. Belki de fazla neşeli bulundu kimbilir. Yine de bu şarkı her ne kadar astrolojik bir takım olaylardan bahsediyor gibi görünse de, hüzünlü melodisi ile konunun sadece o olmadığını da belli ediyor. Sözler çok net değil. 1994′te jupiter ile bir kuyruklu yıldızın çarpışmasını anlatır gibi görünen, ama derinlerde iki kişinin yoğun bir şekilde çarpışmasını, karşılaşmasını, büyük olasılık da sevişmesini ima eden bir parça kanaatimce.

“Yeah, that was it
That was the Jupiter Crash
Drawn too close and gone in a flash
Just a few bruises in the region of the splash “

13. Catch (Kiss me, kiss me, kiss me! – 1987)
Sizi eski bir tanıdığa benzettim , konseptinde, mırıl mırıl, yumuşacık bir Cure şarkısı… Normal Cure şarkılarından biraz farklı geliyor bana, sanki böyle MTV’de unplugged söylenmeyi bekliyormuş gibi, bir tek gitarla da söylense aynı etkiyi yaratırmış gibi. Robert abinin sesi de böyle biraz daha sakin, şarkı sakin, hayat sakin, şimdi ben 10′a kadar sayacağım ve siz uyanacaksınız…

“Yes I know who you remind me of
A girl I think I used to know
Yes I’d see her when the day got colder
On those days when it felt like snow”

12. The caterpillar (The top – 1984)
Ne şirin bir aşk şarkısıdır bu. Sevdiğine tırtılım, böceğim, minnoşum demenin de ne kadar evrensel olduğunu ispatlar adeta. Şarkının gidişatı da böyle oyunlu, tırtıl gibi zaten. Şarkı nasıl tırtıl gibi olur demeyin, dinleyin anlarsınız. Böyle bi sevimlilik, tekerleme gibilik, bi tatlılık… Arkada kanat sesleri, uçuşan kelebekler…

“you flicker
and you’re beautiful
you glow inside my head
you hold me hypnotized
i’m mesmerized”

11. The same deep water as you (Disintegration – 1989)
Albümün adı bile “disintegration” olunca, albumün konseptinin de ayrılık olması kaçınılmaz tabii. Gerçi yine neden bahsettiği tam olarak anlaşılamıyor ama şarkının melodisi o kadar içe dokunuyor ki bu albümdeki tüm şarkılar gibi, mutlu bir şarkı olmadığını anlamak zor değil. İntihar, ayrılık, terkediş minvalinde bir şeyler olduğunu tahmin ediyorum. Şarkının ismine ise ayrıca bayılıyorum, the same deep water as you. Hey maşallah.

Şarkı çok uzun, dolayısıyla da büyük olduğundan yükleyemedim, klibi de yok ama bi abi kendi kendine bi takım görüntüler koyup, takılmış. Buyrun, video hayli kötü ama şarkı şahane:

“Kiss me goodbye
Pushing out before I sleep
Can’t you see I try
Swimming the same deep water as you is hard”

10. Killing an arab (Boys don’t cry – 1980)
Albert Camus’nun Yabancı isimli meşhuuur varoluşçu romanına, Cure’dan bir güzelleme… Her ne kadar, zamanında ırkçı içeriği olduğu düşünülse de, romanı ana hatlarıyla özetleyen bu şarkının, Camus’nun romanı ışığında değerlendirildiğinde ırkçılıktan aslında çok uzak, tıpkı romanın kendisi gibi izolasyon ve yabancılaşmayı eleştiren bir şarkı olduğu da açıkça görülür. Her şeyi kelimesi kelimesine almamak lazım hayatta yani, context diye de bir şey var. Neyse efenim son zamanlarda, Cure kardeşler, dar bakışlı, cahil insanların bu eleştirilerinden bıktıklarından olacak ki, şarkıyı konserlerinde “Kissing an Arab” olarak söylemeye başlamışlardır. Ulen ben daha küçücük çocuktum, arab, beach ve stranger laflarını duyunca anlamıştım mevzuyu. Bu insanlar nasıl anlayamamış? Peeeh!

“Staring down the barrel
At the Arab on the ground
I can see his open mouth
But I hear no sound…
I’m alive, I’m dead, I’m the stranger”

09. In between days (The head on the door – 1985)
Bana kalırsa bir aldatma şarkısı. Adam gitmiş başka kızla buluşmuş, sevgilisi de bunları basmış, sonra da tekmeyi basmış. Abi de “eh o zaman ben bi şarkı yazayım, aklını alayım” demiş. Özür niteliğinde bi şarkı bence bu. Haaa tabi aldatan adam böyle şarkılar yapacaksa sonunda, bilemiyorum, belki de aldatılmanın acısı unutulur. Aşk değilse de, bu, her şeyi affettirir… mi? Bilemiyorum ki, hiç ince ruhlu, şarkı yapan öküz denk gelmedi bize, hep bildiğin katıksız öküz. Aldatsa da şarkı markı yapmayanından. Peh.

“And I know I was wrong
When I said it was true
That it couldn’t be me and be her
Inbetween without you
Without you”

08. Fire in cairo (Three Imaginary Boys -1979)
Çok net anlaşılamayan sözlere sahip bu şarkımızın da bir aşk şarkısı olduğu rivayet edilir. Bir türlü ulaşılamayan, böyle serap gibi bir kadına duyulan aşkla yanıp tutuşmayı anlattığı dedikodusu dolaşır etrafta. Aynı zamanda Robert abinin bu şarkının pop müziğin yüzeyselliğini anlattığını söylediği gibi bir de başka şehir efsanesi vardır. Alakayı ben de pek çözemedim, zaten zannederim şarkının anlamını tam anlamıyla çözebilen de pek yok. Olsun yahu, şok güzel şarkıdır. Efayeni ayen sieyayaroooooo!

“F.I.R.E.I.N.C.A.I.R.O
Then the heat disappears
And the mirage
Fades away…”

07. Love song (Disintegration – 1989)
Ağııııır, depresif Disintegration albümü içinde birazcık günışığı. Albümün kalanındaki şarkılardan farklı bir soundla, daha pop bir şarkı, daha az kasvet. Sevgili Cure’un en en popüler şarkılarından biri. Lakin popüler olandan nefret ederim bakış açısıyla bakmıyorum ben, ve evet, herkes gibi ben de bu şarkıyı çok seviyorum. Ayrıca, bu şarkı herkes için pek pek çok da anı yüklüdür eminim zira tüm sevgililer sevgililiklerinin bir döneminde bu şarkıyı sevgilisine adar veyahut en azından bu şarkıda bi dans eder.

Herkesin bir anısı var dedik de, benim için ise yeri ayrı bir özel bu parçanın. O yüzden, henüz hepimiz 19′larımızdayken, buraları erkenden terkedip gitmeyi seçen sevgili Cem’in anısına şu sözü buraya alacağım müsaadenizle, o çok severdi bu kısmını:

“Whenever I’m alone with you
You make me feel like I am clean again…”

06. A forest (Seventeen seconds -1980)
Sanki ormanda kaybolmuşsun da koşup duruyormuşsun gibi bir atmosferi var bu şarkının. Klip filan seyretmeden, kafanda klibi çektiriveriyor sana pek çok Cure parçası gibi. Sözler her zamanki gibi yoruma açık. Yaygın bir tema olan, birilerinin peşinde koşma ve o kişinin kayboluvermesi yine var. Belki aşktır, belki de bambaşka bir şey anlattıkları, kimbilir. Bu arada bu şarkının da bir rüyadan esinlenme olduğu söyleniyor. Amma rüya görmüş adam yahu, bize de böyle bilinç altı nasip eyle yarapppiii!

“I’m lost in a forest
All alone
The girl was never there
It’s always the same
I’m running towards nothing
Again and again and again”

05. Trust (Wish – 1992)
Ne diim ben bu şarkıya şimdi… Çok acıklı, çok üzücü. Tek sözünü anlamasanız bile, ki çok fazla sözü de yok, insanı ağlamaklı yapıyor. Yine tabii aşk-merkezli bir şarkı, güvenmek ya da güvenmemek sorunu üzerine. Basit, sade sözler üzerinde yumuşacık, insanı sersemleten bir piyano! He bi de albümde, neşeli ve de zıpır “Friday! I’m in Love” şarkısının hemen akabine stratejik bir şekilde yerleştirilmiş; laylaylay dans edelim, eğlenelim moduna geçenlere, “hooop, orda dur bakalım! dans mans nölüyoruz? daha bi tokat daha atcam.” diyen şarkıdır kendisi.

“There is no one left in the world
That I can hold onto
There is really no one left at all
There is only you
And if you leave me now
You leave all that we were
Undone”

04. Apart (Wish – 1992)
Bitmekte olan bir ilişkinin hüznü daha nasıl anlatılsın bre yarenler! O ağıııır melodisi ile, damar damar sözleri ile ilişkisinde cicim ayını geçmiş, problem dönemine girmiş ya da yeni ayrılmış bünyelerde feci şekilde ağlama isteği uyandırır. Hastasıyım uleyn!

“He waits for her to understand
But she won’t understand at all
She waits all night for him to call
But he won’t call anymore”

03. Boys don’t cry (Boys don’t cry – 1980)
Şu hayatta hep istedim ki, bir sevgilimle kavga edip bozuşmuş olduğumda, o bu şarkıyı dinleyerek “ah ulen ah!” diye diye, bağrına taşlar basıyor olsun. Hani yani, ” sana karşı derin hislerim var, öyle demek istemedim ama serde de yiğitlik var, ondan özür dileyemiyorum, yanına gelemiyorum” manasında. Oysa ki hep serde öküzlük varmış çıktı, ondan özür dileyemiyolarmış ayıptır söylemesi. Neyse canım sağlık olsun, elbet bi gün beyaz atlı bi plens gelicek ve kavga ettiğimizde bu şarkıyı bana adicak, radyolardan çalıcek! Hep ben ima yollu “sen boys don’t cry’i bilir misin, bak ne diyo sözlerinde, tıpkı da senin o gün kavga ettiğimizdeki hislerin di mi, hı?” demek zorunda kalmıcam bence. Bıktım zira.

Neyse uzatmayayım, anlamışsınızdır zaten. Çok seviyorum efenim ben bu şarkının sözlerini. Tipik “delikanlıyım, karizmayı çizdiremem” muhabbeti. “Erkekler ağlamaaaz, sil gözyaşıııınııııı!” diye Türkçemizde de işlenmişti bu konsept gerçi ama mukayese kabul etmez tabiii.

“Misjudged your limits
Pushed you too far
Took you for granted
I thought that you needed me more”

02. Play for today (Seventeen seconds – 1980)
Oooo bebeğim, çok acımasız bir şarkı bence bu, bak gerçekten… Bir aşk ilişkisinde, taraflardan bencil olanın ağzından geliyor sözler. “Ben böyleyim, yersen şekerim” tadında ve de aslında, romantik aşk masallarındansa, tokat niteliğinde, maalesef gerçekçi bir aşk hikayesi. Yalansa yalan, oyunsa oyun, bencillikse bencillik. E öyle yaşanmıyor mu ilişkiler günümüzde?

Buraya konser versiyonunu alıyorum çünkü çok güzel, seyirci de süper katılmış, buyrunuz:

“It’s not a case of aiming to please
You know you’re always crying
It’s just your part
In the play for today”

01. A letter to elise (Wish – 1992)
Neredeyse neşeli bir şarkıymışçasına bir melodi ve fakat sözler içler acısı, ayrılık dolu. İnsan vallahi o mektubu alan Elise olmak istemez! Zira bu şarkının dıştan görünen hafifliği, aslında sözlerden de anlaşıldığı üzere hüznü gölgeleyen bir maskedir aslında. Yine hayal kırıklığı, yine büyük umutlar bağlanıp da yürütülemeyen bir ilişki… Ne kadar istesen de, ne kadar uğraşsan da aşk olmadı mı olmuyor işte bazen. Olmuyosa da ne diyeceksin, bişey diyemeyeceksin tabii, bir mektup yazıp, böyle böyle, meramını anlatacaksın. Hayat işte… Konserde tam da bu şarkı çalarken yağmurun başlamasına ne buyurulur peki? Yağmur ve elise… Kendinden geçmeyip ne yapacaksın?

“Oh Elise it doesn’t matter what you say
I just can’t stay here every yesterday
Like keep on acting out the same
The way we act out
Every way to smile
Forget
And make-believe we never needed
Any more than this”

Kendilerini konserde izleme şansına da sahip oldum ya, ölsem de gam yemem. O şarkılar, hafiften çişeleyen yağmur… Bak düşündükçe tüylerim bi tiken tiken oldu gene. Yine gelsinler istiyorum, çok seviyorum, bir numerolu hayranlarıyım! Bu arada, şarkıları yükleyene, listeyi oluşturana kadar canım çıktı, en çok uğraştığım maddeleme bu oldu. Sakın “Friday nerde böhühühü?” diye gelmeyin bana, döverim bak!

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En Güzel 10 Röyksopp Electronica’sı Norveç hayranlığım sebebiyle tanıştığım bir grup Röyksopp. Nedir bu Norveç...
2. En dolu dolu 10 “Fuck you” şarkısı… Efenim, zaman zaman insanın içinden şöyle dolu dolu bir siktir...
3. En güzel 15 Türkçe rock cover’ı… MADDELEYEN: Ömer Karapınar Pek sayın Wrzl Özer Bey’in o pek...

Kendileri beni ürküten ya da şaşırtan rüyalar olsa da, sıkı bir Vamık Volkan takipçisi olarak, bütün rüyalarıma bilinçaltı ile bağlantılı bir açıklama yapabiliyorum. Ama suyumu da içmeyi ihmal etmiyorum. Ne de olsa modernin yanında geleneksel güzel duruyor.

3. Aralık kapı

Uyurken gözlerimi açıyorum. Odamın kapısının aralık olduğunu fark ediyorum. Kapıyı kapamak üzere kalkıyorum. Yatağıma bakıyorum. Yatakta hala uyuduğumu fark ediyorum. Üzerimde pembe pijamalarım ve mor pikem var. Yatağa doğru gitmeye çalışıyorum ama şeffaf bir güç beni yaklaştırmıyor. Kendimi o gücü yok etmek için sıkıyorum, itekliyorum… Bilincim uyanmak ve uyanmamak arasında bir yerde kalıyor. Gözlerimi açıyorum. Kapının aralık olduğunu fark ediyorum. Üzerimde pembe pijamalarım ve mor pikem var.

2. Koyunlar

Bomboş bir düzlemdeyim. Yerin neresi olduğu belli değil. Havadan yağmur şeklinde kan yağmaya başlıyor. Çevreme bakıyorum. Bir sürü koyun ve koç var. Hepsi bana doğru koşuyor. Sonra ben bir şekilde bu kurban bayramı atmosferinden kurtuluyorum. Ama daha sonra arkama baktığımda bir koyunun diğer koyunu kurban ettiğini görüyorum. Koyunlar ellerinde bıçaklar, birbirinin başlarını kesiyorlar. Sonuç: 2 bardak su.

1. Burunsuz

Karanlık bir atölyedeyim. Burnu olmayan biri ile karşılaşıyorum. Bembeyaz. Sanki o karanlığın içinde vurgulansın diye beyaz yaratılmış gibi… Bana biraz daha ilerleyebilmem için bütün duygularımdan arınmam gerektiğini söylüyor. Ben de ona duygularımdan nasıl arınacağımı soruyorum. Bana duygularımı maddeleştirmemi söylüyor. Üzgün olduğum zamanları düşünerek bütün bu üzüntüyü siyah bir kedi yapabileceğimi belirtiyor. Ben de üzüntülerimi, endişelerimi maddeleştiriyorum. Ama mutluluğumu bir türlü maddeleştiremiyorum. Bunu yapabilmek için de bana derim hariç bedenimin fazlalıklarından arınmam gerektiğini söylüyor. Yani tırnaklarımdan, saçlarımdan… Sanırım bunun düşüncesi beni çok korkutuyor. Korkumu da maddeleştiremiyorum o an. Ve uyanıyorum. 1 sürahi.

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En etkili 8 sosyal medya abazası tekniği… MADDELEYEN: Davut Topcan Deniz’in notu: Davut dedi şurada yazdığım şeyleri...
2. En 10 numara benim annem… Yukarıdaki başlığa bakıp “neden en 10 numara da 11 numara...
3. En karizmatik 10 erkek… MADDELEYEN: Yağmur Erengül Kimin veya neyin karizmatik olduğu kişiden kişiye...